ต้า ที่ สิบสาม

ตอนนี้ข้าพเจ้าเรียนวิชา Clinical Practice อยู่จ้ะ เป็นวิชาที่แค่ขึ้นวอร์ด (หอผู้ป่วย)

เพื่อไปดูรุ่นพี่เขาทำกายภาพบำบัดให้ผู้ป่วย หรือบางทีก็ช่วยอะไรเล็กๆน้อยๆ

เท่าที่ความรู้อันน้อยนิดเท่าหางบุ้งจะทำได้

.

.

มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งได้ไปที่วอร์ดเด็กของภาควิชา อาจารย์ก็แบ่งงานให้ทำไป

คุณเพื่อนแพรก็ได้รับมาเคสหนึ่ง ให้ไปทำ passive movement (การช่วยผู้ป่วยเคลื่อนไหวเพื่อลดอาการเกร็ง) ให้น้องอายุประมาณสองสามขวบคนหนึ่ง

.

.

ด้วยความที่กลัวน้องเจ็บแพรก็ถาม : น้องเจ็บไหมคะ

.

น้อง : ไม่เจ็บค่ะ ...แต่พี่ไม่สวย

.

.

.

.

...แต่พี่ไม่สวย

.

พี่ไม่สวย

.

ไม่สวย

.

ไม่สวยยย

.

ว่าแล้วน้องก็ส่งยิ้มหวานให้ด้วยความจริงใจใสซื่อ

ประหนึ่งว่าคำที่น้องพูดไปเป็นคำชมปกติที่พูดให้ผู้ฟังดีใจเหมือนได้โล่

.

.

แพร : ........ (ในหูก้องแต่คำว่า "พี่ไม่สวย") นิ่งค้างไปหนึ่งชาติ

.

เพื่อซึมซับรับรู้ความจริงที่แม้เพื่อนๆจะเคยกรอกหูบอกแต่เธอก็ไม่เคยสนใจ

.

.

ด้วยสปิริตของนักกายภาพบำบัดที่ดีก็ยิ้มตอบน้องแล้วทำ passive ต่อ

แต่ในใจยังสับสนว่าควรจะดีใจต่อรอยยิ้มหรือเสียใจต่อคำพูดดีเนี่ย